Klantenwijsheid en schildersgeluk

Wat een moeilijk vak heeft de schilder toch. U maakt een eindproduct met een beperkte levensduur. Niet zo vergankelijk als melk of rode kool, maar wel een stuk eerder rot, kapot, en stuk dan een koelkast, een televisie, een wasmachine.

Terwijl uw product wél ongeveer net zo duur is.

 

Boos over schilderwerk

Toen \'mijn\' schilder, die voor iets anders langs kwam, mij dan ook wees op het buitenschilderwerk dat weer moest gebeuren, gebeurde er van alles met me. Terwijl ik bedachtzaam knikte en me verder van commentaar onthield. kóókte ik van binnen.

 

Emoties over een verflaag

- Als moderne verwende consument was mijn eerste reactie er één van wantrouwen: die vent probeert me een poot uit te draaien, hij zal wel werk nodig hebben.

- Bij nadere beschouwing was ik in tweede instantie nog steeds boos: wanneer had-ie nou helemaal de boel geschilderd? Nog maar een jaar of vijf geleden, toch? En ja, hij gáf wel maar drie jaar garantie op het schilderwerk, maar je gaat er met de moderne verven toch vanuit dat het allemaal wel wat langer zal blijven zitten?

- Op een minder bewust niveau speelde angst mee. Mijn vrouw en ik zijn daar allebei nogal goed in: als je eenmaal toegeeft dat het schilderwerk niet deugt, dan deugt er vast ook niets van het dak, het metselwerk, de goten, de leidingen... ons hele huisje stort in elkaar!

- Nog het minst belangrijk, maar wél vervelend, is op zo\'n moment de financiële consequentie. Nu verdien ik natuurlijk als hoofdredacteur voor deze prachtsite en bijbehorend prachtblad voor U een vórstelijk salaris :-), maar ook ik kan het geld maar één keer uitgeven. Maar dat geld... ach... daar stap je nog wel overheen.

- Veel meer op de voorgrond treed de emotionele reactie dat het allemaal geld gooien naar niet is: je wilt je huis een beetje knap hebben, je gezin beschermen tegen regen, kou en wind, en daar moet je elke paar jaar een smak geld en moeite voor overhebben... bah!

 

Laat maar zitten die verf

Consequentie: moeilijk, moeilijk, en ik laat het maar een beetje zijn gangetje onder het motto: het gaat bést nog wel.

Tot ik dezer dagen uit mijn auto stap en mij ogen over de gevel laat gaan en me rot schrik: dit is niet goed. Hier moet snel iets aan gebeuren.

 

Gepingel met de schilder

Dus reken maar dat ik binnenkort \'mijn\' schilder bel. En reken maar dat ik dan over geld begin, en over de schilderbeurt maar gedeeltelijk uitvoeren, of alleen de kwestbare delen eerst...

Niet dat \'mijn\' schilder daar op in gaat. Hij geeft een technisch advies en zegt gewoon dat hij voor half schilderwerk niet gaat langskomen. En dan maken we een afspraak, ik ontvang een offerte en hij mag aan de slag...

 

Minimaal beschermen

Wat ik wil aangeven is dat schilderwerk verkopen een kwestie is van emoties sturen. U begrijpt wel dat \'mijn\' schilder in dat laatste stadium bij mij niet moet aankomen met een kleuradvies, een nader gesprek over een esthetisch mooiere uitvoering: de insteek is: zo minimaal mogelijk beschermen tegen lage kosten.

Echt mooi schilderwerk

Ergens in het proces is er dus voor de schilder én voor mij een kans verloren gegaan: een kans op een écht mooi stuk schilderwerk, zoals ik dat in Biggekerke of bijvoorbeeld in Den Haag nog niet zo lang geleden met open mond heb staan bekijken.

In alle eerlijkheid: ik weet niet hoe de schilder dat bij mij had moeten aanpakken.

Maar dat het iets te maken heeft met op een vroeg tijdstip \'iets\'\'  doen met die gemengde emoties van me, dat is zeker.

En een beetje duurzamer verflaag zou trouwens óok helpen. 

Wat een moeilijk vak heeft de schilder toch. U maakt een eindproduct met een beperkte levensduur. Niet zo vergankelijk als melk of rode kool, maar wel een stuk eerder rot, kapot, en stuk dan een koelkast, een televisie, een wasmachine.

Terwijl uw product wél ongeveer net zo duur is.

 

Boos over schilderwerk

Toen 'mijn' schilder, die voor iets anders langs kwam, mij dan ook wees op het buitenschilderwerk dat weer moest gebeuren, gebeurde er van alles met me. Terwijl ik bedachtzaam knikte en me verder van commentaar onthield. kóókte ik van binnen.

 

Emoties over een verflaag

- Als moderne verwende consument was mijn eerste reactie er één van wantrouwen: die vent probeert me een poot uit te draaien, hij zal wel werk nodig hebben.

- Bij nadere beschouwing was ik in tweede instantie nog steeds boos: wanneer had-ie nou helemaal de boel geschilderd? Nog maar een jaar of vijf geleden, toch? En ja, hij gáf wel maar drie jaar garantie op het schilderwerk, maar je gaat er met de moderne verven toch vanuit dat het allemaal wel wat langer zal blijven zitten?

- Op een minder bewust niveau speelde angst mee. Mijn vrouw en ik zijn daar allebei nogal goed in: als je eenmaal toegeeft dat het schilderwerk niet deugt, dan deugt er vast ook niets van het dak, het metselwerk, de goten, de leidingen... ons hele huisje stort in elkaar!

- Nog het minst belangrijk, maar wél vervelend, is op zo'n moment de financiële consequentie. Nu verdien ik natuurlijk als hoofdredacteur voor deze prachtsite en bijbehorend prachtblad voor U een vórstelijk salaris :-), maar ook ik kan het geld maar één keer uitgeven. Maar dat geld... ach... daar stap je nog wel overheen.

- Veel meer op de voorgrond treed de emotionele reactie dat het allemaal geld gooien naar niet is: je wilt je huis een beetje knap hebben, je gezin beschermen tegen regen, kou en wind, en daar moet je elke paar jaar een smak geld en moeite voor overhebben... bah!

 

Laat maar zitten die verf

Consequentie: moeilijk, moeilijk, en ik laat het maar een beetje zijn gangetje onder het motto: het gaat bést nog wel.

Tot ik dezer dagen uit mijn auto stap en mij ogen over de gevel laat gaan en me rot schrik: dit is niet goed. Hier moet snel iets aan gebeuren.

 

Gepingel met de schilder

Dus reken maar dat ik binnenkort 'mijn' schilder bel. En reken maar dat ik dan over geld begin, en over de schilderbeurt maar gedeeltelijk uitvoeren, of alleen de kwestbare delen eerst...

Niet dat 'mijn' schilder daar op in gaat. Hij geeft een technisch advies en zegt gewoon dat hij voor half schilderwerk niet gaat langskomen. En dan maken we een afspraak, ik ontvang een offerte en hij mag aan de slag...

 

Minimaal beschermen

Wat ik wil aangeven is dat schilderwerk verkopen een kwestie is van emoties sturen. U begrijpt wel dat 'mijn' schilder in dat laatste stadium bij mij niet moet aankomen met een kleuradvies, een nader gesprek over een esthetisch mooiere uitvoering: de insteek is: zo minimaal mogelijk beschermen tegen lage kosten.

Echt mooi schilderwerk

Ergens in het proces is er dus voor de schilder én voor mij een kans verloren gegaan: een kans op een écht mooi stuk schilderwerk, zoals ik dat in Biggekerke of bijvoorbeeld in Den Haag nog niet zo lang geleden met open mond heb staan bekijken.

In alle eerlijkheid: ik weet niet hoe de schilder dat bij mij had moeten aanpakken.

Maar dat het iets te maken heeft met op een vroeg tijdstip 'iets''  doen met die gemengde emoties van me, dat is zeker.

En een beetje duurzamer verflaag zou trouwens óok helpen.