Gezellige streek, gezellige mensen. In veel opzichten ook de broeikas van
Nederlands schildertrots. Maar begin niet over aanbestedingen, opdrachten,
calculaties. Want met modder gooien... dat kunnen ze
daar ook.
In de loop der jaren ben ik tegen menig verhaal aangelopen over
de aanbestedingspraktijk in Brabant. Ook wel tegen verhalen uit andere streken
van ons land, maar om één of andere reden leken die uit Brabant het
sterkst, het meest uitgebreid en het heftigst.
Bedreiging
Waar ik het over heb? Over het nog steeds bestaan van prijsafspraken. Over
een-tweetjes met opdrachtgevers. Over het door derden laten uitvoeren van
calculatiewerk en de resultaten daarvan weer doorverkopen. En de laatste
tijd: over leugen en bedrog, roddel en achterklap en zelfs inbraak en
bedreiging.
Grimmiger
Tot voor kort had ik er een beeld bij waar ik een beetje om moest glimlachen: oude
boerenmannetjes met petjes op, die de verhalen over vroeger, toen prijsafspraken
gewoon waren, niet los kunnen laten, en nog steeds hun dingetje doen, tot
uitsterven gedoemd.
De laatste tijd wordt dat beeld grimmiger. Er
blijkt heel ander volk betrokken bij deze dans rond de aanbestedingstonnen. Er vallen namen. Ook namen
van mensen met aanzien in de branche, mensen met een voorbeeldfunctie.
Ziel
Brabant. Een mooie streek. Diep Rooms Katholiek, ook.
Waar hard wordt gewerkt. Waar schilders vandaan komen die over het
hele land uitzwermen: mannetjesputters. Die zullen toch zeker wel recht door zee
zijn, hun eigen prijzen maken, en toch niet hun ziel verliezen
in achterkamertjes?
Toch?