Brabantse Dagen

Aan het eind van de werkweek trakteren wij onszelf op een aangenaam middagje uit. Het is zondag en de weerprofeten verwachten hondenweer. Regenbuien met windstoten. Een mooie gelegenheid om naar Heeze - de Parel van Brabant - te gaan en drie uur lang de optocht van De Brabantse Dag te aanschouwen.

De grootste weerprofeet van Nederland, het KNMI in de Bilt, heeft er al jaren een handje van. Wanneer we 's morgens bij het uitgebreide zondagochtendontbijt op radio 2 naar De Sandwich van Jacques Klöters luisteren wordt de onheilstijding over ons uitgestort.

 

Nu volg ik de weerberichten van het KNMI al een jaartje of dertig en kan hun verwachtingen al aardig nuanceren. Zo ook vandaag. Eén blik op de buienradar leert weer genoeg. Als de buienvlekken in een massief front voornamelijk boven de rivieren trekken geldt volgens de Koninklijke de noodtoestand voor heel Nederland. Dat is prima maar in Brabant gelden soms andere regels.

 

Afgelopen donderdag en vrijdag was het ook weer raak. Het zou, volgens Erwin Krol en trawanten 36 uur aan één stuk regenen. Per vierkante meter kon je een badkuip vullen. Toegegeven het was een natte dag maar als het hier twee keer een uur geregend heeft is het veel.

 

Trouwe lezers van mijn stukjes kennen mijn doorwerksysteem. Handige zeiltjes van 2 bij 3 meter. Even simpel op te hangen als doeltreffend. Vooral voor een éénpitter. Je bent misschien een half uurtje bezig maar de rest van de dag kan ik probleemloos doorwerken.

 

Aan de achterkant van de kolossale jaren 1920 woning van Annemie sta ik redelijk beschut tegen de wind. Zeiltjes werken prima tegen verticaal vallende regen maar als de regen horizontaal naar benden komt sta ook ik machteloos.

 

Donderdagnacht heb ik de zeiltjes gewoon laten hangen. Ook boven de slaapkamer van Annemie. Mijn opdrachtgeefster is een doorgewinterde kampeerder. Ik ken haar al een jaar of acht. Twee jaar geleden heeft ze nog een week aan de rand van een gletsjer in IJsland gebivakkeerd.

 

Ik heb haar goed ingeschat. Het zo nu en dan klapperen van de zeiltjes vond ze eigenlijk heel aangenaam. 's Avonds heeft ze zelfs een tijdje buiten (16° Celsius) gezeten omdat ze de zeiltjes zo gezellig vond. Net een tuinfeestje. Afijn, ieder zijn meug.

 

Vrijdagmiddag kan ik de hele handel opruimen. De verf is droog en de toplaag glanst als een spiegel. Een paar van de eigenschappen van S2U Gloss van Sigma. Je moet er even aan wennen maar dan heb je ook wat.

 

Het is zondagmiddag. Mijn Lief en bespreken de dresscode voor de komende uren. Bodywarmers over een niet al te dikke trui. Paraplu in de ene en fototoestel in de andere hand. De laatste in de mijne.

 

Nu zijn wij beiden Brabanders van geboorte en, zoals zo velen, behept met het lokale toeristensyndroom. Wij zijn thuis in grote delen van Europa of verder gelegen werelddelen maar de leuke dingen om de hoek hebben wij jarenlang veronachtzaamt.

 

Zo ook de Brabantse Dag. Een cultureel evenement waar mensen van heinde en verre op af komen.

 

Wij hebben diepgravend onderzoek gedaan in ons geheugen en wij kwamen op dertig jaar geleden dat wij getuige waren van dit bijzondere spektakel. Tijd voor een hernieuwde kennismaking.

 

En het is alsof de duvel er mee speelt. De hele middag, als de revival van de industriële revolutie van honderd jaar Brabants verleden, in een bonte optocht aan ons voorbij trekt, vallen er misschien 110 druppels regen. Voldaan gaan mijn Lief en ik naar huis.

 

Het is nu 19.00 uur. Ik schrijf mijn blogje. Het komt met bakken uit de lucht. De timing is weer perfect.

 

KNMI, dà ge bedankt zeit, dà witte!