De chirurg

Enigszins verbaasd kijkt de chirurg ons aan de andere kant van zijn bureau aan. Waarom heeft jouw huisarts je niet naar een internist gestuurd als jij iets aan jouw buik mankeert? Ik heb me daar ook over verbaasd maar nu pas dringt het tot me door.

Maar evengoed wil hij best wel naar de CT-scan en het bloedonderzoek kijken. Het eerste wat hem opvalt is dat van de diagnose van de radioloog en/of de huisarts, een slijmvormige tumor door de hele buik, niets te zien is. Verbaasd vallen mijn Lief en ik bijna van onze stoel. Wat is er dan wel te zien.

 

Ja, zegt hij diplomatiek, ik mag op dit gebied geen diagnose stellen maar ik zie opgezette Lymfeklieren. Die zien er niet goed uit. Hij belt zijn collega internist. Maandag 26 juli mag ik weer terug naar de röntgen. Nu voor een CT-scan van de borstkas en een punctie van een van de lymfeklieren in mijn lies.

 

Eind van de week of begin de volgende hebben we weer een gesprek, maar nu bij de internist.

Verbouwereerd maar opgelucht verlaten mijn Lief en ik het ziekenhuis.

 

We verzinnen van alles maar we kunnen niet begrijpen dat mijn huisarts zo lichtzinnig de diagnose tumor heeft gesteld. Compleet onverantwoord.

 

Niet alleen heeft hij ons een bizarre week van onheilspellende toekomstverwachtingen bezorgt. Ook familie, vrienden, kennissen, klanten en zakenrelaties zijn zich het apelazerus geschrokken.

 

Ten onrechte waarschijnlijk. Natuurlijk, er is iets met me aan de hand anders val je in een jaar tijd niet zomaar af. Het proces duurt al een jaar blijkbaar dus er is nog wel even tijd voor onderzoek.

 

De grootste opluchting is wel dat er zeer waarschijnlijk geen grote operaties nodig zijn maar kuurbehandelingen.

 

's Avonds trekken we een mooi flesje wijn open en vieren we het goede nieuws. Ik licht via een nieuwsbrief de familie en kennissen in. De volgende morgen zit mijn postvak vol met geluksbetuigingen.

 

Ik neus nog even op internet maar dat doe ik dus ook nooit meer zonder exacte diagnose. (want eigenlijk weten we nu nog steeds niks) Alles en iedereen kakelt door elkaar heen en de betrouwbaar ogende sites verwijzen mij discreet naar de specialist.

 

Als ik de fora moet geloven heb ik kans op kanker, HIV, hepatitis-B en nog wat doemscenario's. De zoektocht wordt abrupt beëindigd.

 

Rest mij morgen nog een pittig gesprek met mijn huisarts.

 

Dinsdag ga ik weer gewoon aan het werk.

 

Tot slot: heel hartelijk dank voor uw bemoedigende en hartverwarmende reacties.

 

Ze hebben geholpen, zoals u ziet.