Home » Dossiers» Schildersgedichten» Verstilde schoonheid

Verstilde schoonheid

05-07-2011

Verstilde schoonheid

Er bestaan oude huizen waar het leven je tegemoet springt. Maar er zijn ook van die stijfe, deftige panden waar alle leven lijkt geweken. De schilder onderhoud ze, jaar in jaar uit. Geeft leven aan dorheid. Een vreemd gevoel dat in dit gedicht verwoord wordt.

 

 

Bentveld

 

Het landgoed wil nog niet wijken

Het landhuis wil nog niet gaan

De stille deftigheid wordt een fossiel

door geen kinderstem teniet gedaan

 

Ik schilder de strakke lijsten

de kozijnen in zandsteenkleur

de roederamen in weelderig groen

vensterbanken in hardsteengrijs

 

Het landelijke huis krijgt zijn gezicht terug

de weelde van een rijke eeuw

de weidsheid van duinen en valleien

 

 

Pieter de Ruyter, uit de bundel 'Verantwoord Investeren'

Nieuwsbrief Print

0 Reacties op Verstilde schoonheid

Reageren